Ama izateko ametsa izan dut beti. Haurdun nengoela jakin nuenean, erditzea naturala eta tenpusak nik eta gure txikiak kontrolatuko genituen leku lasai batean izan nahi nuen. Nere mutil laguna den Laxarori erditzea etxean izan nahi…
“Zilbor-hestea moztearekin bat ematen zaio bizi berri bati hasiera.”
Gure alaba Mirenen lehenengo arnasaketak ere halakoxeak izan ziren. Zilbor-heste bat hautsi, eta, indartsuago bat sortu. Ama alabak elkartzen zituenak, gu laurok saretu gintuen. Bigarren erditze hau, bigarren oinordekoaren biziratze hau, lehenengoaren jarraipen bezala ikusten…
“Erditze aurreko asteetako hitzorduak elkar ezagutzeko garrantzitsuak izan ziren eta erditze eguneko plana osatzen joan ginen pixkana pixkana.”
“Gure potxola” Nire laugarren haurdunaldia zen eta erditzea non eta nola izatea nahi nuen ez nuen argi. Haurdunaldiko 34. astean nengoen lagun batek esan zidanean: “Etxean erditzea zer iruditzen zaizu?”. Ez zitzaidan ideia txarra iruditu…
“Me hubiera perdido esta maravillosa experiencia de parir de verdad, dejando hacer a mi cuerpo, sin miedo, sintiendo, como la mamífera que soy.”
Siempre pensé que el parto en casa era cosa de hippies. Algo peligroso. Porque todo el mundo sabe que para parir bien, sin riesgos, hay que ir a un hospital y hacer lo que digan…
“Orduan, Josunek besotik heldu eta begietara begiratzeko esan zidan. ‘Ainhoa, Itzea badator. Hurrengo bultzadan, mesedez eutsi eta poliki-poliki bultzatu’.”
Ainhoaren erditzea eta Itzearen jaiotza. 2015eko urtarrilaren 1ean jaio zen Itzea, etxean. Dena nola gertatu zen oroitzen naizen bakoitzean, bularrean kabitu ezineko zerbait sortzen zait; poz, emozio eta harrotasunez beteriko korapilo moduko bat. Hitzez…
“Handik aurrera, gorputzak eskatzen zidanari kasu egin nion.”
Eguberri eguneko bazkariarekin bat, lehenengo uzkurdurak sentitu nituen, bazkaria eta uzkurduren artean pasa nituen hiru bat ordu. 39. astearen bukaeran egonik, Anje ezagutzeko unea gerturatzen hasi zela nabaria zen. Pentsatua genuen moduan, Anje gure etxean…