Badago azken egunotan bueltaka darabilgun albiste bat.

Turkian, 100 ginekologo baino gehiago zigortu dituzte beren zesarea-tasengatik. Batzuei, gainera, sei hilabetez jarduteko baimena kendu diete.

Turkiak urteak daramatza zesarea-tasa oso altua murriztu nahian, eta, beste neurri batzuen artean, zigorraren bidea erabiltzea erabaki du.

Eta atzean dagoen kezka ulertzen dugu.

Behar mediko bati erantzun beharko liokeen esku-hartzea gehiegitan egiten denean, zer gertatzen ari den galdetu behar diogu geure buruari.

Baina badago kezkatzen gaituen zerbait.

Zesarea bat ez da zenbaki bat.

Zesarea bakoitzaren atzean emakume bat dago.

Haur bat.

Haurdunaldi zehatz bat.

Istorio bat.

Une jakin bat.

Eta egoera jakin batzuetan hartutako erabaki bat, inoiz beste emakume baten egoeraren berdin-berdina ez dena.

Eta baginako erditze bakoitzaren atzean ere bai.

Horregatik, zaila egiten zaigu pentsatzea helburua baginako erditzeen ehuneko jakin bat lortzea besterik ez denik.

Izan ere, zesarea gehiegi egiten duen profesionala zigortzen hasten bagara zergatik egiten dituen galdetu gabe, baliteke zenbakiak aldatzea, baina benetan garrantzitsua dena ez aldatzea.

Zergatik esku hartzen da?

Badira beharrezkoak diren zesareak. Bizitzak salbatzen dituzten zesareak. Eta horiek ezin dira saihestu.

Baina badakigu gauza askok zesarea izateko aukera handitu dezaketela.

Erditzearen beldurrak.

Indukzio batek.

Ospitalera iritsi baino askoz lehenago hasten den esku-hartzeen kate batek.

Protokolo batek.

Zerbitzu baten antolaketak.

Ebakuntza-gela bat erabilgarri egoteak edo ez egoteak.

Profesional batek duen denborak.

Medikuntza defentsiboak.

Prestakuntzak.

Laguntza ematen duenaren lehentasunek.

Emakumearen beraren lehentasunek.

Eta, baita ere, sistema bakoitzaren pizgarri ekonomiko eta antolakuntzakoek.

Ez dago zertan konspiraziorik imajinatu.

Batzuetan nahikoa da erditzen dugun lekua nola antolatuta dagoen begiratzea.

Izan ere, medikuntza ez da hutsean gertatzen.

Sistemen barruan gertatzen da.

Eta hori ez da Turkian bakarrik gertatzen.

Espainian ere desberdintasun garrantzitsuak aurkitzen ditugu arreta-ereduen artean, baita osasun publikoaren eta pribatuaren artean ere. Espainiako Osasun Ministerioak berak aitortzen du faktore ez-klinikoek zesarea-tasen arteko desberdintasunetan eragin dezaketela.

Eta orduan galdera deseroso bat agertzen da:

Gero eta gehiago esku hartzen badugu, zergatik ez dira emaitzak beti proportzio berean hobetzen?

• • • • •

Eta Erresuma Batura begiratu genuen

Hemen beste adibide bereziki interesgarri bat agertzen da.

Hamarkadetan zehar, Erresuma Batua emakumearengan oinarritutako erditze-arretan nazioarteko erreferenteetako bat izan da.

Emaginak.

Jarraikortasuna.

Emaginek gidatutako unitateak.

Erditze fisiologikoa.

Erabaki partekatuak.

Banakako arreta.

Kanpotik askotan erreferentziatzat hartu dugun eredua.

Eta, hala ere, azken urteotan, Erresuma Batuan esku-hartze obstetrikoek izugarrizko gorakada izan dute.

Gero eta indukzio gehiago.

Gero eta zesarea gehiago.

Gero eta baginako erditze espontaneo gutxiago.

Lisboan egin zen Emaginen Nazioarteko Kongresuan, britainiar emagin askori entzun genien aldaketa horretaz hitz egiten, kezka handiz.

Haietako batek esandako esaldi bat bereziki geratu zitzaigun buruan:

“Honek benetan emakumeen eta haurren emaitzak hobetuko balitu, gu izango ginateke defendatzen lehenak.”

Eta agian hemen dago kontu askoz sakonago bat.

Arriskuaren aurrean gero eta tolerantzia gutxiago duen garai batean bizi gara.

Jakin nahi dugu.

Neurtu.

Kalkulatu.

Aurreikusi.

Aldez aurretik antzeman.

Zerbait gertatu aurretik gaizki joan daitekeen guztia jakin nahi dugu.

Eta, pixkanaka, baliteke arriskua eta arazoa nahastea.

Emakumea osasuntsu dago.

Haurra osasuntsu dago.

Baina ezaugarri batek estatistikoki arrisku jakin bat handitzen du.

Eta, bat-batean, haurdunaldi hori dagoeneko arazo bat balego bezala kudeatzen hasten da.

Esku hartzea aukera arduratsuena dela ematen du.

Eta itxaron egin nahi izatea azaldu egin behar da.

Justifikatu.

Defendatu.

Eta geure buruari galdetzen diogu:

Noiz aldatu dugu hainbeste ziurgabetasunarekiko dugun harremana, non itxarotea esku hartzea baino arriskutsuagoa iruditzen hasi zaigun?

Esku hartzeak ere arriskuak dituelako.

Indukzioak arriskuak ditu.

Zesareak arriskuak ditu.

Erditze instrumentaleek arriskuak dituzte.

Eta itxaroteak ere bai.

Ez dago arriskurik gabeko biderik.

Medikuntzak arrisku horiei aurrez aurre begiratzen lagundu beharko liguke.

Ez batzuk ezkutatzen, beste batzuekin seguruago sentitzeko.

• • • • •

Agian ikasgai bakarra ikasi dugu

Erresuma Batuak azken hamarkadetako amatasunaren inguruko eskandalu larrienetako batzuk bizi izan ditu: Shrewsbury, East Kent, Nottingham…

Emakume bat edo haur bat hiltzen denean, arazo bat adieraz zezakeen seinale bati kasurik egin ez zaiolako, ulergarria da sistemak ikastea nahi izatea.

Berriro ez gertatzea.

Inork berriro beste aldera begiratu ez dezala.

Baina badago arrisku bat beldurretik ikasten dugunean.

Ondorio bakarra ateratzea:

“Lehenago esku hartu behar dugu.”

Eta agian hori ez da nahikoa.

Behin eta berriz akatsak gertatzen direnean, ospitale desberdinetan eta urteetan zehar, agian ezin dugu gertakari bakoitzari begiratu bakarrik bertan zeuden pertsonen ikuspegitik.

Sistemari ere begiratu behar diogu.

Zenbat profesional zeuden.

Zein lan-baldintza zituzten.

Zein baliabide falta ziren.

Zein zama zeramaten.

Nola zeuden zerbitzuak antolatuta.

Zein erabaki politikok eraman gintuzten egoera horretara.

Pertsona batek huts egiten duenean, akats bat egon daiteke.

Baina pertsona askok, behin eta berriz eta leku askotan huts egiten dutenean…

agian haiei eusten dien sistemari ere begiratu behar diogu.

• • • • •

Eta horrek guri ere eragiten digu

Hau guztia ez delako ospitale barruan bakarrik gertatzen.

Ziurgabetasuna gero eta gutxiago onartzen duen gizarte batean bizi gara.

Bermeak nahi ditugu.

Ziurtasunak.

Dena egin dugula jakin nahi dugu.

Eta haurdunaldiaz eta erditzeaz ari garenean, hori guztia areagotu egiten da.

Zerbait jokoan dagoelako.

Gure haurra.

Eta beldurra oso lur emankorra da erabakiak hartzeko.

Zerbait gaizki joateko aukera txiki bat badago ere, nola ausartuko gara itxaroten?

Baina hemen bada ahaztu behar ez dugun zerbait:

zerbait egiteak ez du beti gehiago egitea esan nahi.

Eta esku-hartzerik ez egiteak ez du esan nahi ezer ez egitea.

Batzuetan behatzea esan nahi du.

Egon.

Entzun.

Itxaron.

Berriro baloratzea.

Beharrezkoa bada esku hartzeko prest egotea.

Eta, bitartean, fisiologiari bere lana egiten uztea.

Hori ere zaintza da.

Hori ere medikuntza da.

• • • • •

Ez dugu uste arreta arduragabearen alternatiba gero eta esku-hartzaileagoa den arreta izan behar denik.

Ez dugu uste teknologia eta fisiologiaren artean aukeratu behar dugunik.

Medikuntzak gauza zoragarriak lortu ditu.

Beharrezkoa denean bizitzak salbatzen dituzten esku-hartzeak daude, eta horiek eskura izatea nahi dugu.

Erronka askoz zailagoa den zerbaitetan dago:

noiz behar diren jakitean.

Eta beharrezkoak ez direnean ez erabiltzeko behar adinako lasaitasuna, prestakuntza eta denbora izatean.

Agian arreta presenteagoa behar dugu.

Indibidualizatuagoa.

Jarraikortasun handiagoarekin.

Laguntzen dituzten emakumeak ezagutzen dituzten profesionalekin.

Behatzen aritzeko denborarekin.

Benetako arrisku batek jardutea eskatzen duen eta berehala esku hartzea behar ez duen arrisku estatistiko bat bereizteko gaitasunarekin.

Eta, batez ere, badirudi galduz goazen ideia bat berreskuratu behar dugula, sinplea dirudien arren:

erditzen ari den emakume osasuntsu batek pertsona osasuntsu izaten jarraitzen du, kontrakoa adierazten duen arazorik ez dagoen bitartean.

Ez dugu baginako erditze kopuru jakin bat lortu behar.

Ezta zesareak edozein preziotan murriztu ere.

Emakume bakoitzak behar duen arreta eta behar ez duen esku-hartzerik ez jasotzea behar dugu.

Eta agian hori da segurtasunaren definizio zorrotzagoa.

Segurtasuna ez litzateke beti “badaezpada” esku hartzea.

Noiz esku hartu jakitea izan beharko luke.

Eta baita noiz ez esku hartu jakitea ere.

Jardutea beharrezkoa denean bertan egotea.
Eta itxarotea beharrezkoa denean ere bertan egotea.

Agian hor dago benetako medikuntzaren zati bat.


FORMAKUNTZA

• • • • •

Eta dakiguna partekatzen jarraitzen dugu

Hilabete honetan ilusio bereziz kontatu nahi dizuegun beste zerbait ere badugu.

Azaroan hasiko dugu etxean erditzeari buruzko emaginentzako prestakuntzaren bigarren edizioa.

Lehen edizioa oso esperientzia polita izan zen.

Ikasteko, partekatzeko eta galderak egiteko gogo handia zuten emaginekin elkartu ginen. Eta, batez ere, elkarrekin jaiotzari beste leku batetik begiratzeko aukera izan genuen.

Prestakuntza hau ez zen sortu etxean erditze bat nola artatu erakusteko soilik.

Zerbait sakonagotik sortu zen: urteetan jaiotzak laguntzen aritu izanaren esperientziatik, emakumeengandik eta familietatik ikasi dugun guztitik, gure akatsetatik eta arrakastetatik, eta ezagutzak partekatu egin behar direla sinestetik.

Laguntzen ikasten duguna ere partekatu egin behar dugu.

Jaiotzari laguntzeko modu bat eraikitzen jarraitu nahi dugu, ebidentzia, esperientzia, segurtasuna eta fisiologia uztartuko dituena, baina, batez ere, emakume bakoitzaren eta prozesu bakoitzaren errespetua erdigunean izango duena.

Lehen edizioaren ondoren, ilusio handiz itzuliko gara.

Elkartzeko gogoz.

Partekatzeko gogoz.

Elkarrekin eztabaidatzeko.

Gu geu ere ikasteko.

Eta guretzat hain garrantzitsua den lanbidea ulertzeko eta praktikatzeko modu hau hazten jarraitzeko.

Bigarren edizio honetarako 2 plaza baino ez dira geratzen.

Prestakuntzari eta egitarauari buruzko informazio guztia gure webgunean aurkituko duzue.

• • • • •

Eta haurdun bazaude, zuretzat ere baditugu berriak 🤍

Abenduan erditzerako prestakuntza talde berriak zabalduko ditugu, otsailean eta martxoan erditzea aurreikusten duzuen familientzat.

Astero elkartuko gara, eta “nola erditu” baino askoz gehiago landuko dugu.

Fisiologiaz, mugimenduaz, pelbisaz, jarrerez, minaz, beldurrez, emozioez, erditze-planaz, bikotearen zereginaz, erditze ondorengoaz, edoskitzeaz eta haurdunaldian zehar sortzen diren zalantza guztiez hitz egingo dugu.

Guztia gure emagin, fisioterapeuta eta psikologo perinatalen taldearekin eta ikuspegi integral batetik.

Eta denbora gutxiago duzuenontzat edo erditzea oso gertu duzuenontzat, abenduan gure erditzerako prestakuntza intentsiborako ere irekiko ditugu plazak.

Egun oso bat elkarrekin igarotzeko aukera izango duzue, gelditzeko, prestatzeko eta jaiotzarako tresna praktikoak eskuratzeko: mugimendua, jarrerak, minaren kudeaketa, beldurra, fisiologia, erditzerako baliabideak eta bikotearen rola. Egunaren amaieran, ikasitako guztia barneratzeko simulazio txiki bat ere egingo dugu.

Intentsiboa bereziki pentsatuta dago datozen bi hilabeteetan erditzea aurreikusten duzuen familientzat eta prestakuntza kontzentratu baina sakona nahi duzuenontzat.

Izan ere, erditzea prestatzea ez da “ondo egiten” ikastea.

Informazio gehiagorekin, baliabide gehiagorekin, konfiantza handiagoarekin eta erabakiak hartzeko gaitasun handiagoarekin une horretara iristea da.

Eta, batez ere, bakarrik ez zaudetela jakitea.